Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

ΑΥΤΗ Η ΣΙΩΠΗ…

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος επιμένει να ψεύδεται ακόμη και για το παραμικρό. Για παράδειγμα, λέει ότι τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ ανανεώθηκαν κατά 60%. Ανανέωση στα ψηφοδέλτια, όμως, σημαίνει ότι τελειώνεις τους παλιούς και βάζεις νέους.
Αυτό δεν έγινε σε κανένα νομό. Κανείς εκλεγμένος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ δεν εξαιρέθηκε από τα ψηφοδέλτια, πλην εκείνων που αποφάσισαν μόνοι τους να αποχωρήσουν. Κι όταν το αποφάσισαν, υποχρεωτικά πήραν τις θέσεις τους κάποιοι άλλοι.
Δεν υπήρξε, λοιπόν, καμία ανανέωση, αλλά μία φοβερή αγωνία να βρεθούν πρόσωπα που θα δεχόταν να θυσιαστούν για το καλό του… κινήματος. Όταν ακόμη και γι’ αυτό το εντελώς αδιάφορο στοιχείο λες ψέματα, τότε είναι εύκολο να φανταστεί κάποιος με πόση ευκολία λες τα μεγάλα ψέματα.
Ο Αντώνης Σαμαράς επιμένει να ψεύδεται
ακόμη και για τα πιο βασικά. Δηλώνει ότι θα πηγαίνει σε συνεχόμενες εκλογές μέχρι επιτέλους να κερδίσει την αυτοδυναμία. Γνωρίζει πολύ καλά ως συμμέτοχος της επιβολής του Μνημονίου ΙΙ ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί.
Υπέγραψε ο ίδιος τη συμφωνία πως τον Ιούνιο πρέπει να υλοποιηθούν τα νέα μέτρα που φέρνουν ακόμη μεγαλύτερες μειώσεις στους μισθούς, ακόμη περισσότερες απολύσεις, ακόμη μεγαλύτερη ύφεση. Το έκανε και το υπερασπίζεται έως και σήμερα. Ως εκ τούτου είναι ο πρώτος που θα θέλει να ξεμπερδέψει με τις εκλογές και να εξυπηρετήσει τους δανειστές.
Σε κάθε πρόταση των Σαμαρά και Βενιζέλου, μπορείς να ανακαλύψεις περισσότερα από ένα ψέματα. Οφθαλμοφανή. Όχι ψέματα κρυμμένα μέσα σε λεπτομέρειες. Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να αποτελεί προσβολή για κάθε λογικό πολίτη. Κάθε κοινωνία που τα μέλη της διαθέτουν την κοινή λογική, θα είχαν κλείσει τους λογαριασμούς τους με τους δύο αυτούς αρχηγούς και τα κόμματά τους.
Εδώ, στη δική μας κοινωνία, τίποτε δεν τελείωσε και τίποτε δε δείχνει να ξεκινά. Απλώς συνεχίζουμε σα να μην τρέχει τίποτα. Και, μάλιστα, σιωπηλώς. Διακρίνεται εύκολα στην ατμόσφαιρα μια διάχυτη αμηχανία. Οι βουλευτές των δύο κομμάτων που ψήφισαν τα μέτρα εξαθλίωσης και παρέδωσαν τη χώρα στους τοκογλύφους, κυκλοφορούν ανάμεσά μας κάνοντας χειραψίες, χτυπώντας πλάτες και κερνώντας καφέδες.
Ναι, δεν υπάρχουν μεγάλα εκλογικά κέντρα, ούτε ατμόσφαιρα εκλογών. Υπάρχει σιωπή. Κι ο καθένας μεταφράζει αυτή τη σιωπή όπως νομίζει. Άλλοι λένε ότι πρόκειται για μια σιωπηλή οργή που θα εκφραστεί στις κάλπες. Άλλοι υποστηρίζουν ότι ο κόσμος έχει τα βάσανά του και δεν έχει κέφια.
Εγώ πιστεύω ότι αυτή η σιωπή φανερώνει μια ενοχή. Την ενοχή της ανοχής και της επανάληψης του λάθους. Τους εαυτούς τους ντρέπονται οι πολλοί γι’ αυτό και δε μιλάνε. Θυμούνται που έβριζαν, που καταριόντουσαν, που έλεγαν «θα δουν τι θα πάθουν», αλλά τώρα που πλησιάζει η ώρα των εκλογών, αυτή η ώρα που με τόση επιμονή ζητούσαν να έρθει, θέλουν απλώς να τελειώσει το μαρτύριό τους.
Το «θα δουν τι θα πάθουν τι θα πάθουν» γίνεται «ε, και τι άλλο να ψηφίσεις;». Το ψιθυρίζουν, αλλά πάντως το λένε. Δεν τρέχουν στις συγκεντρώσεις, αλλά μέσα τους ξέρουν. Τα «θα» των πολιτών έγιναν ακριβώς σαν τα «θα» των πολιτικών.
Δε μπορώ να χρησιμοποιήσω τις λέξεις «φοβάμαι ότι…», διότι απλώς δεν πέρασα ποτέ τη φάση «ελπίζω να…». Θεωρώ ότι οι εκλογές με τον τρόπο που γίνονται είναι όπλο των ισχυρών, των ελίτ και των συμφερόντων. Το αποτέλεσμα των εκλογών πάντα θα το στρέφουν υπέρ τους. Διαφορετικά δεν υπήρχε λόγος να τις κάνουν. Είτε με μπόνους εδρών, είτε με περίεργες αναγωγές ποσοστών, είτε με δικτατορική ανάγνωση των λευκών και των άκυρων, θα παίρνουν αυτό που θέλουν.
Κι αυτή τη φορά, αυτή η σιωπή βολεύει την προσπάθειά τους. Εν όψει εκλογών κανείς δε φωνάζει, κανείς δε διαμαρτύρεται, καμιά συγκέντρωση δε γίνεται, καμία αγανάκτηση δεν εκδηλώνεται. Εκλογές έτσι γενικά και αόριστα ζήτησε ο λαός, εκλογές με τους όρους των ισχυρών δόθηκαν στο λαό.
Και τώρα ο λαός, αντί να υπερασπιστεί τα δίκια του, ασχολείται αποκλειστικά με την υπεράσπιση του κομματικού του χώρου. Εν ολίγοις, πάλι μεταξύ μας μαλώνουμε. Οι εκλογές, άλλωστε, δε θυμάμαι και ποτέ να ένωναν τους ανθρώπους.
Ίσως πάλι να κάνω και λάθος. Ίσως αυτή η σιωπή να μην είναι ένοχη, αλλά ξαφνικά οι άνθρωποι να άλλαξαν. Η κοινωνία που ήξερα, να έγινε κάποια άλλη, καλύτερη. Μακάρι. Δε μπορώ να επιμείνω σε κάτι που δεν ξέρω και απλώς εκτιμώ. Αν η σιωπή είναι χρυσός, αυτό που απομένει είναι να δούμε για ποιον.

 http://kartesios.com

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

(ΕΛ.ΕΛ)
Πιο επίκαιρος από ποτέ είναι ο Φρειδερίκος Νίτσε, αναμφισβήτητα ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς φιλοσόφους και συγκεκριμένα ένας από τους πρώτους «υπαρξιστές» φιλοσόφους. Στο πρώτο του βιβλίο, με τίτλο «Η Γέννηση της Τραγωδίας» (1872) και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο 15, ο Νίτσε κάνει μία ιδιαίτερα μνεία στο Ελληνικό έθνος αποδεικνύοντας ότι ο Νίτσε είναι πολύ μπροστά από την εποχή του.
Η στάση ορισμένων κύκλων στην Ευρώπη απέναντί μας σε συνδυασμό με τη δυσπιστία που υπάρχει γύρω από τους Έλληνες έχει προβληματίσει κατά καιρούς και τους πιο αυστηρούς κριτές μας.

«Οι Έλληνες είναι τεμπέληδες και φοροφυγάδες» είναι…. μερικά μόνο από τα κοσμητικά σχόλια που ακούγονται διεθνώς τους τελευταίους μήνες κάνοντας πολλούς να αναρωτιούνται γιατί τόσο μένος γύρω από ένα λαό με μία λαμπρή ιστορία και ένα αξιοζήλευτο πολιτισμό.
Ο φιλόσοφος Φρειδερίκος Νίτσε δίνει μία ξεχωριστή απάντηση…
Διαβάστε το χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο:
«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το Ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.
Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του…
Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.
Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους, οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με Αχίλλειο πήδημα».