Τελικά παράγουμε τίποτα;

Μέσα στο ευρώ, έξω απ’ το ευρώ, κι εμείς… οι αδαείς… παρακολουθούμε και ακολουθούμε. Μια μέσα, μια έξω, σάμπως και μπαινοβγαίνουμε τα σύνορα; Αλλά, έτσι το λέει ο αγαπημένος μας που ψηφίσαμε. Οικονομολόγοι της Κωλοπάντζας όλοι και κάνουμε θεωρίες και πλάθουμε σενάρια. Τα προσωπικά μας πενιχρά οικονομικά δεν είμαστε ικανοί να τιθασεύσουμε λύνουμε τα εθνικά.
Μια βόλτα προσεκτική στην ετικέτα και θα μείνουμε όλοι χωρίς μαλλιά. Καρότα Πολωνίας, Κρεμμύδια άσπρα Ισπανίας, κρεμμύδια κόκκινα Ιταλίας, κρεμμύδια… Θήβας; Μαϊντανός εισαγωγής; Ρε που πάμε, πούλεγε κι ο μακαρίτης ο Αυλωνίτης. Πάμε ντουγρού για ομαδική παράκρουση. Τελικά τι εισάγουμε; Το 99% από ότι καταναλώνουμε; Πώς να πας έτσι στην δραχμή. Πως! Το ευρώ θα γίνει συνάλλαγμα.

Πιστωτική ασφυξία, η αγορά εκπέμπει SOS

 Χάθηκε τζίρος 1,4 δισ. στο δίμηνο. Κλειστή η στρόφιγγα των τραπεζών. Σε αργό θάνατο χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις. Λουκέτα και απολύσεις

Δραματικές διαστάσεις λαμβάνει πλέον στην αγορά, στις τράπεζες και στις επιχειρήσεις η έλλειψη ρευστότητας, που παρομοιάζεται ως βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής οικονομίας. Η κυβέρνηση προσπαθεί να αποτρέψει περαιτέρω επιδείνωση του κλίματος, διαβεβαιώνοντας ότι θα καλύψει απόλυτα τις  υποχρεώσεις της σε μισθούς, συντάξεις και δάνεια και αφήνει να εννοηθεί ότι αντιμετωπίζει "τυπο πόλεμο" απο Βερολίνο -Βρυξέλλες για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις τους και να συνεχίσει την πολιτική της λιτότητας. 
Οι τράπεζες εμφανίζονται ανήμπορες να ικανοποιήσουν ακόμη και τα πιο μικρά αιτήματα χρηματοδότησης. Θύματα οι επιχειρήσεις, που το τελευταίο δίμηνο ¨θρηνούν¨ απώλειες 1,4 δισ ευρώ από την κάμψη της καταναλωτικής δαπάνης. Τα προσωπικά και καταναλωτικά δάνεια έχουν "σβήσει" από  τον χάρτη, αφού ούτε οι τράπεζες δεν μπορούν αλλά ούτε οι πελάτες θέλουν να επωμιστούν κινδύνους εν μέσω μεγάλης αβεβαιότητας. 
Η πιστωτική ασφυξία οδηγεί σε αργό  θάνατο χιλιάδες μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις.  Αν συνεχιστεί για λίγο καιρό ακόμη, στη στρατιά των ανέργων θα προστεθούν  δεκάδες χιλιάδες άτομα.  Επιχειρηματικοί παράγοντες εκτιμούν ότι  σε βάθος 12μήνου πάνω από 150.000 αυτοαπασχολούμενοι και εργαζόμενοι σε μικρές επιχειρήσεις θα βρεθούν χωρίς δουλειά και εισόδημα.
Είναι μια κατάσταση που δεν έχει προηγούμενο σε όλη την περίοδο της μεταπολίτευσης.  Σε προηγούμενες -μικρότερης έντασης και χρονικής διάρκειας - κρίσεις υπήρχε δυνατότητα λήψης μέτρων. Τώρα, η βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή  που επιβάλλεται από τους δανειστές της χώρας, δεν αφήνει περιθώρια.

Καληνύχτα Ελπίδα, καληνύχτα Αξιοπρέπεια, καληνύχτα Άλεξ boy

Του Γιάννη Λαζάρου

 
Δεν χρειαζόταν να είσαι προφήτης για να ξέρεις ότι τελικά η κατοχή στην Ελλάδα θα παραμείνει ακόμα και με το τελευταίο χαρτί του συστήματος που ήταν η επιλογή της «πρώτης φοράς αριστερά». Όσοι δεν έχουν κομματικά σελοφάν διαφόρων χρωμάτων να καλύπτουν τα μάτια τους στα πραγματικά γεγονότα, έχουν μεγαλύτερη αντοχή στην αλήθεια.

Ο λαός έδρασε στον πανικό μην χάσει κι άλλα. Όχι από την σακούλα που φυλάει την αξιοπρέπεια, αλλά από το προσωπικό του θησαυροφυλάκιο. Είτε αυτό είναι μισθός, σύνταξη, επιδοτούμενη μέσω ΕΣΠΑ επιχείρηση, καπαρωμένη θέση σε κάποιο 5μηνο, μετάταξη ή επαναδιορισμό ή μία καλή προσφορά για επιχειρηματικό δάνειο μετά τις νέες κυβερνητικές συμφωνίες. Το αποτέλεσμα αυτών που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση με τις κατοχικές δυνάμεις είναι το αποτέλεσμα των εκατομμυρίων ψηφοφόρων που ήθελαν προσωπική ελπίδα, προσωπική αξιοπρέπεια, προσωπικό σώσιμο. Πήραν αυτό που ζήτησαν: Προσωρινή παράταση του προσωπικού ασήμαντου μικρόκοσμού τους.

«Αριστερός» αυτή την φορά ήταν ο κάθε δεξιός, ο κάθε πασόκος, ο κάθε φασίστας, ο κάθε εαυτούλης που δεν τον ένοιαξε ποτέ το γενικό καλό. Αρπαζόταν από ελπίδα και αλλαγή, από σταθερότητα και ανάπτυξη, από ρουσφέτι και γνωριμία ενώ η χώρα καιγόταν. Αν ακόμα δεν το καταλάβατε η χώρα κάηκε και τώρα να δούμε πού θα χωρέσει η μη μειωμένη σύνταξη και η μη περικοπή μισθού. Σε ποιο ημι- δημόσιο νοσοκομείο θα χωρέσει η ανάγκη σου για αξιοπρεπή νοσηλεία ή θάνατο, να δούμε σε ποιο ημι-δημόσιο σχολείο το παιδί σου θα μπαίνει με το νούμερο 8 για να πάρει το «δωρεάν» κολατσιό ως «άτυχο Ελληνόπουλο». Να δούμε πώς θα αντιμετωπίζεσαι από τις ημι-δημόσιες ΔΕΚΟ όταν η εταιρεία θα έρχεται να σου σφραγίζει το μετρητή νερού και ρεύματος.

Ο Τσοπάνος της Αράχωβας ενόχλησε κάποιους πάρα πολύ !!!!!!!

Εδώ και ένα μήνα μετα απο καταγγελίες καλοθελητών το Facebook έκλεισε-σφράγισε τον λογαριαμό μου.
Είχα αποφασίσει να μην ασχοληθώ με το θέμα αλλά επειδή ρωτάτε σας παραθέτω την γνώμη μου.

Πρώτα από όλα το ζήτημα της ανωνυμίας. Για όσους πιθανόν θα παρασυρθούν να πιστέψουν ότι το οξύ καμία φορά ύφος των αναρτήσεών μου στο FB οφείλονταν στην ασφάλεια που μου παρείχε η οχύρωση πίσω από ένα ψεύτικο όνομα.

Ο λογαριασμός  δεν υπήρξε ανώνυμος. Υπήρξε, μόνον παιγνιωδώς ψευδώνυμος. Το πραγματικό μου όνομα ήταν σχεδόν πάντα στην διάθεση κάθε ενός, που είτε με δική μου είτε με δική του πρωτοβουλία συνομιλούσε μαζί μου στο ίνμποξ, για κάτι περισσότερο από μια απλή καλημέρα. Αρκετοί από τους δικτυακούς φίλους γνωρίζουν ήδη, εδώ και καιρό, ποιος είμαι. Κάποιοι δε από αυτούς είναι πια και καλοί προσωπικοί φίλοι.

 Όποιος, πραγματικά ενδιαφερόμενος ή θιγόμενος ήθελε μπορούσε να με εντοπίσει . Κανείς δεν το έκανε και αυτό σημαίνει πολλά.

Ακολουθεί το ερώτημα του αν θα συνεχίσω την παρουσία μου στο ΦΒ. Η απάντηση, για την ώρα, είναι, μάλλον όχι. Και είναι όχι επειδή δεν μου αρέσει να με εκβιάζουν και να με κακομεταχειρίζονται.

 Ένα πρωί,..

Ζούμε τις αναταράξεις εντός του πολιτικού συστήματος.

Όλα αυτά τα απίστευτα που ζούμε είναι τα αποτελέσματα ενός σάπιου πολιτικού συστήματος. Έχουμε ένα πολιτικό σύστημα κλειστό, οικογενειοκρατικό και πλήρως αυτονομημένο από κάθε κοινωνική αναφορά.

Η κοινωνία δεν μπορεί να επέμβει. Οι υπήκοοι

(και όχι φυσικά πολίτες), δεν έχουν κανέναν θεσμικό ρόλο για να μπορούν να επέμβουν στο παραμικρό.

Η Ελλάδα και οι Έλληνες εδώ και 200 σχεδόν χρόνια σύρονται από καταστροφή σε καταστροφή, από προδοσία σε προδοσία. Όλα αυτά οφείλονται σε προσωπικές φιλοδοξίες και διαγκωνισμούς πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων αποκλειστικά εντός του πολιτικού συστήματος.

Το αυτονομημένο ελληνικό πολιτικό σύστημα, προτιμά να έχει αφεντικά στην οικονομική ολιγαρχία και να σύρεται από το εξωτερικό, παρά να ακουμπήσει πάνω στο λαό και να πορευτεί μαζί του. Αυτό είναι χαρακτηριστικό ενός κλειστού πολιτικού συστήματος.

Δυστυχώς, αυτές τις μέρες ζούμε και πάλι τις αναταράξεις εντός του ελληνικού πολιτικού συστήματος, τις οποίες φυσικά θα πληρώσουμε όλοι εμείς η απομονωμένη κοινωνία.

Φοβού τους... ελεύθερους

Γράψε τέλος σε ό,τι νόμιζες ότι ήξερες και προπάντων σε αυτό που νόμιζες ότι ήσουν ικανός να κάνεις. Το σύστημα σε χαρακτήρισε δεινόσαυρο. Δεν έχει σημασία η ηλικία που κουβαλά ο καθένας μας, αλλά ούτε και η οποιαδήποτε εξειδίκευση έχει. Άλλαξαν όλα τριγύρω εκτός από εμάς τους ίδιους. Δεν ταιριάζουμε στη νέα εποχή, στη νέα τάξη πραγμάτων, στα νέα που εισέβαλαν στην χώρα. Δεν είναι τα καινούργια παπούτσια που μάς “χτυπάνε”, είναι τα πόδια μας πολύ μεγάλα για να χωρέσουν σε αυτά. Έτσι, ή θα τα φοράμε
κουτσαίνοντας μέχρι να μάς χώσουν στην κάσα ή θα αυτοακρωτηριάσουμε τα πόδια μας μπαίνοντας στην ομάδα αναπήρων του νέου κόσμου που έχει αρχίσει. Αυτός ο κόσμος δεν επιτρέπει ξυπόλητους. Τελεία και παύλα.

Για το ποιος φταίει δεν χρειάζονται αναλύσεις και μεγάλες κουβέντες. Κοίτα από το μπαλκόνι σου ποιος στο δρόμο περπατά ανάλαφρα με τα λουστρινένια made in EU υποδήματα και θα είσαι σίγουρος για τον ένοχο. Όποιος δεν κουτσαίνει, αυτός σε κατέστησε υποχρεωτικά ανάπηρο. Πολλές φορές δεν χρειάζεται να βγεις καν στο μπαλκόνι. Ακόμη και μέσα στο σπίτι σου -στην υπερεκτιμημένη οικογένειά σου- την ώρα του κυριακάτικου τραπεζιού, σκύψε και κοίτα κάτω από τραπέζι. Σε παράταξη θα δεις τα πόδια που προσαρμόστηκαν.

Δεν είναι το θέμα χρημάτων που κάνει τη διαφορά, είναι η νοοτροπία των πολλών που άλλαξε σταθερά και ήσυχα από το 2010 μέχρι σήμερα. Δεν είναι ο μισθός και η αδιαμαρτύρητη πληρωμή φόρων, αλλά η ευκολία να είναι τα “καλά παιδιά” βρέξει-χιονίσει.

Γονείς τον καιρό των μνημονίων

Υπάρχει ένα ζήτημα πολύ σοβαρό.  Κάτι που με τρελλαίνει πιο πολύ από όλα τα άλλα παρανοϊκά που συμβαίνουν γύρω μας, στην μεγάλη πορεία της κατάντιας όλου του λαού μας. Δεν είναι ούτε οι μνημονιακοί δημοσιογράφοι, ούτε η μνημονιακή κυβέρνηση, ούτε οι μνημονιακοί αφεντάδες… τίποτα από όλα αυτά.

Με τρελλαίνουν ΟΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ ΓΟΝΕΙΣ. Είναι μια νέα φάρα ανθρώπων που αν δεν το έχετε καταλάβει είναι οι προστάτες της αθλιότητας σε κάθε κοινωνικό επίπεδο. Είναι οι άνθρωποι που χαίρονται που το παιδί τους βρήκε επί τέλους μια ΔΟΥΛΙΤΣΑ, και θα παίρνει ΕΝΑ ΧΑΡΤΖΙΛΙΚΑΚΙ. Το σπούδασαν, έβγαλε τα μάτια του για να το καταφέρει, θυσίασαν τα νιάτα τους για να δώσουν στα παιδιά τους όλα τα απαραίτητα εφόδια για να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους.
Ξαφνικά έρχεται ένας μ@λάκας και τους ανακοινώνει πως για τα επόμενα 20? 30? 40? χρόνια τα παιδιά τους  ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΟΝΕΙΡΑ. Τους ανακοινώνουν πως τα παιδιά τους θα εργάζονται με δυο τρία κατοστάρικα, 12-14 ώρες την ημέρα, σαν καρπαζοεισπράκτορες, θα χρειαστεί να δουλεύουν ακόμα και χωρίς να πληρώνονται, χωρίς δυνατότητες καν να φτιάξουν μια δική τους οικογένεια, θα ζουν σ΄ενα κόσμο σάπιο που οι θεοί είναι τα διάφορα αι χάσου και οι διάφορες γκαγκάδες, κι εκείνοι
ονειρεύονται το παιδί να βρει μια ΟΠΌΙΑΔΗΠΟΤΕ ΔΟΥΛΙΤΣΑ για να έχει ένα ΠΙΑΤΟ ΦΑΓΑΚΙ…..

ΧΑΖΕΥΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟΠΟΙΗΣΗ Ή ΕΙΝΑΙ ΧΑΖΟΙ ΑΠΟ ΠΡΙΝ;

Υπάρχει τριτοκοσμικότερη προσέγγιση του τουρισμού από εκείνη του Ναγκόρνο Καραμπάχ; Η απάντηση σαφώς και είναι «ναι!». Είναι η προσέγγιση της εκλεγμένης βουλευτού και κυβερνητικής εκπροσώπου, Σοφίας Βούλτεψη. Όταν ανακοινώθηκε η απεργία των εργαζομένων στη ΔΕΗ είχε δηλώσει η γυναίκα – βουλευτής – κυβερνητική εκπρόσωπος, υπερασπιζόμενη την απόφαση της επιστράτευσης: «Δεν θα μείνει ούτε ένας τουρίστας ούτε για μία ώρα χωρίς κλιματιστικό. Θα ήταν παράλειψη καθήκοντος από την πλευρά της κυβέρνησης εάν δεν προχωρούσαμε σε κάτι τέτοιο».
Θα μου πείτε «τώρα το θυμήθηκες;». Όχι, αλλά κάθε μέρα που περνά εκπλήσσομαι όλο και περισσότερο που η Βούλτεψη παραμένει ακόμη βουλευτής και κυβερνητική εκπρόσωπος. Αφήνω στην άκρη του γεγονός ότι η κυβέρνηση έχει μπερδέψει το ρόλο της, τις υποχρεώσεις της και τις προτεραιότητές της.
Η παράλειψη καθήκοντος χρεώνεται στην κυβέρνηση κάθε μέρα που αφήνει πολίτες τής χώρας της δίχως δουλειά, μισθό, φαγητό, ηλεκτρικό, ελπίδες. Θα πει ο «ρεαλιστής» φιλελεύθερος «σώπα ρε μεγάλε, δουλειά της κυβέρνησης είναι να βρίσκει φαγητό και δουλειά στους πολίτες της;». Πέρα από το ότι η απάντηση είναι «ναι», προτιμώ να θέσω ένα άλλο ερώτημα: «Δουλειά της κυβέρνησης είναι να φροντίζει τη λειτουργία του κλιματιστικού για κάθε τουρίστα;». Φυσικά και όχι. Είναι δουλειά του ξενοδόχου ο οποίος θα έπρεπε να διαθέτει εναλλακτικές λύσεις για τις περιπτώσεις διακοπής ρεύματος είτε λόγω απεργίας είτε λόγω υπερφόρτωσης των δικτύων. Γεννήτρια, ας πούμε. Τόσο δύσκολο!
Επίσης, μπορεί ο τουρίστας να πληρώνει 10 μέρες διακοπών για να έχει κλιματιστικό, αλλά ο μάλαξ Έλλην πολίτης πληρώνει μια ζωή για να έχει όσα του στερεί το κωλοκράτος του που το διαχειρίζονται οι γαμοκυβερνήσεις του. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι νιώθω και λίγο τυχερός που κανείς τουρίστας δεν έμεινε ούτε λεπτό δίχως κλιματιστικό, διότι η κ. Βούλτεψη ήταν ικανή να υποχρεώσει εμάς τους ιθαγενείς να αναλάβουμε από έναν τουρίστα και να φυσάμε ολημερίς κι ολονυχτίς ένα φουρφούρι στα μούτρα του για να δροσίζεται.

Οδοί Ονείρων

Στα επόμενα χιλιόμετρα συμβαίνουν θανατηφόρα όνειρα

Πολύ μου άρεσε το παλιό μας αυτοκίνητο, το “σαραβαλάκι” μας, όπως συνηθίζαμε να το λέμε. Μπορεί να μην είχε τις ανέσεις που διαθέτουν όλα τα σύγχρονα οχήματα, να μην είχε αυτόματο air condition που ενεργοποιείται μόνο από το πόσο καυτή ή ψυχρή είναι η ανάσα σου, να μην είχε αισθητήρα στάθμευσης που σε ειδοποιεί αν πίσω σου βρίσκονται κάγκελα, γλάστρες ή άνθρωποι την ώρα που παρκάρεις, να μην είχε αερόσακους που πετάγονται μπροστά σου και γίνονται τα πιο απαλά μαξιλάρια σε περίπτωση που συγκρουστείς και κοιμηθείς αιώνια, μπορεί να μην είχε τηλεχειριστήρια στο τιμόνι για να διαλέγεις ανάμεσα σε άπειρους ραδιοφωνικούς σταθμούς την ώρα που στρίβεις στις πιο δύσκολες μανούβρες, μπορεί να μην είχε τίποτα από όλα αυτά, είχε όμως μέσα του πολλά σημαντικότερα. Είχε στιγμές. Στιγμές από εκδρομές οικογενειακές, μέσα στο κατακαλόκαιρο, με τα παράθυρα ανοιχτά, κατεβασμένα, για να μπαίνει εντός μας ο αέρας και να μας δροσίζει τα μάγουλα και μαζί τα φευγαλέα όνειρα που κάναμε παράλληλα με τα εναλλασσόμενα χιλιόμετρα, καθώς δακρύζαμε όχι από στενοχώρια αλλά από μικρά-μικρά, τόσο δα, σκουπιδάκια που ερχόντουσαν και καθόντουσαν και ξεκολλούσαν διαρκώς από τα μάτια μας μέσα.

Σε σένα μιλάω!

 

Ναι, σε σένα μιλάω, που καθόσουν προχθές αραχτός στην καφετέρια με τη λιακάδα και κοίταγες απέναντι χαμογελώντας  με τα «κορόιδα» που στέκονταν στην ουρά για να ψηφίσουν…
Ναι, εσύ που δεν πήγες στην κάλπη, εσύ που εξευτέλισες το υπέρτατο  όπλο σου, την ψήφο, που σού δίνει το δικαίωμα να τους στείλεις από κει που ήλθαν, τώρα πώς θα βγεις  να φωνάξεις, να πιέσεις να διαμαρτυρηθείς;
Εσύ που είπες «δεν πάω να ψηφίσω, να πάνε στο διάολο», τι νομίζεις ότι πέτυχες;  Πέτυχες να πάνε τα πωρωμένα κομματόσκυλα να αποφασίσουν για σένα. Κάτσε λοιπόν στον καναπέ και βλέπε τους. Και περίμενε τα χειρότερα. «Απομακρύνθηκες από το ταμείο» και σε μερικά εικοσιτετράωρα δεν θα σου αναγνωρίσουν κανένα λάθος. Και τη ζημιά που έκανες όμως, δεν την έκανες μόνο στον εαυτό σου (αυτό θα ήταν το λιγότερο), την έκανες και στους άλλους συμπολίτες σου που τους αποδυνάμωσες την ψήφο! Αλλά μια ζωή έτσι ήσουν και εξακολουθείς να είσαι: Να κοιτάς μόνο την πάρτη σου και οι άλλοι να πάνε να πνιγούν!

ΠΕΡΙ...ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΩΝ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΩΝ

Η αναξιοπιστία των διαδικτυακών δημοσκοπήσεων.

Δεν είναι λίγες οι φορές που σερφάροντας στο Ιντερνετ πέφτουμε  επάνω  σε κάποια ψηφοφορία συνήθως με απλά ερωτήματα και μία μόνο δυνατή επιλογή. 
Πόσο πρέπει να λάβουμε υπόψη μας σοβαρά τέτοιου είδους δημοσκοπήσεις και πόσο ηθικό είναι να τις χρησιμοποιεί κανείς υπέρ κάποιου και κατά άλλων;
Οι δημοσκοπήσεις  που διενεργούνται απο ιδιώτες στο Διαδίκτυο, αποτυπώνουν ψήφους ανθρώπων που :
- χρησιμοποιούν το διαδίκτυο 
- ψηφίζουν στο διαδίκτυο 
- Κάποιος μπορεί πανεύκολα να ψηφίσει όσες φορές θέλει αν μετά από κάθε ψήφο πάει στις ρυθμίσεις του browser του και κάνει delete browsing history - delete coοkies.
- Κάποιος μπορεί να ψηφίσει πάνω από μία  φορά απο διαφορετικούς υπολογιστές αλλάζοντας δηλαδή ΙΡ διεύθυνση.
- Είναι διαβλητές εφ όσον ο φορέας που τις διενεργεί έχει συμφέρον ως προς κάποια  απο τις επιλογές της δημοσκόπησης.
- Δεν υπάρχει κανένα ηλικιακό, επαγγελματικό, μορφωτικό, δείγμα, ωστε να βγαίνουν και άλλα συμπεράσματα για τους ενδιαφερόμενους.

Η ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΨΟΦΟΥ

 

Ενδιαφέρουσα και ενδεικτική της κυβερνητικής πολιτικής  η είδηση για τους «μνηστήρες» του «Ερρίκος Ντυνάν».
Πρώτο ενδιαφέρον σημείο: Το «Ερρίκος Ντυνάν» διεκδικείται από το «Ιατρικό Αθηνών» του Αποστολόπουλου, το «Υγεία» που ανήκει στον όμιλο της MIG, το πολυμετοχικό «ΙΑΣΩ», το «Μετροπόλιταν» του οποίου βασικοί μέτοχοι είναι ο εφοπλιστής Περικλής Παναγόπουλος και ο επιχειρηματίας Β. Θεοχαράκης και η «Ευρωκλινική» συμφερόντων της Global Finance του Αγγέλου Πλακόπητα.
Δεύτερο ενδιαφέρον σημείο: Το διαγωνισμό για το «Ερρίκος Ντυνάν» ανέλαβε η Τράπεζα Πειραιώς καθώς είναι ο βασικός πιστωτής του Ιδρύματος. Η Τράπεζα Πειραιώς, όμως, δεν ήταν εξ αρχής πιστωτής του «Ερρίκος Ντυνάν», αλλά έγινε από τη στιγμή που ανέλαβε το δάνειο που είχε πάρει το «Ερρίκος Ντυνάν», ύψους 96 εκατομμυρίων, από τη Marfin Popular Bank στην Κύπρο. Και τώρα ας ξαναδούμε ποιοι διεκδικούν το «Ερρίκος Ντυνάν».  Το «Υγεία» που ανήκει στον όμιλο της MIG κτλ, κτλ…
Τρίτο ενδιαφέρον σημείο: Οι «μνηστήρες» του «Ερρίκος Ντυνάν» σφάζονται για την απόκτηση του συγκεκριμένου χρεωμένου νοσηλευτικού Ιδρύματος καθώς λόγω του κοινωφελούς του χαρακτήρα απαλλάσσεται από το ΦΠΑ ύψους 13% που ισχύει σε όλες τις υπόλοιπες ιδιωτικές κλινικές και  δεύτερον, έχει έκπτωση προς τον ΕΟΠΥΥ μόλις 5%, ενώ οι υπόλοιποι 15%. Οπότε όποιος αναλάβει το «Ντυνάν» θα έχει τα μεγαλύτερα περιθώρια κερδοφορίας.

«Θάνατος» φέτος η φορολογία για τους ελεύθερους επαγγελματίες και μικροεπιχειρηματίες

Σχεδόν το σύνολο του νομικού κόσμου της χώρας καταγγέλλει τις συνεχείς παραβιάσεις του Συντάγματος, από την πλευρά της κυβέρνησης.
Σε ότι αφορά δε τη φορολόγηση των φυσικών προσώπων, δεν υπήρξε ποτέ άλλοτε τόσο κατάφορη παραβίαση της αρχής της ισότητας μεταξύ των Ελλήνων, ούτε επί χούντας.

Φέτος λοιπόν, για ετήσιο εισόδημα 20.000 ευρώ, ενώ ένας μισθωτός θα καταβάλει
για φόρο εισοδήματος 2.300 ευρώ, αντίθετα ένας ελεύθερος επαγγελματίας ή μικροεπιχειρηματίας, για το ίδιο εισόδημα, θα καταβάλει φόρο εισοδήματος (μαζί με την επαίσχυντη προκαταβολή) 8.060 ευρώ!!! Για τέτοια... "ισότητα" μιλάμε!!! Επιπλέον ο ελεύθερος επαγγελματίας και ο μικροεπιχειρηματίας, φορολογούνται από το πρώτο ευρώ και δεν έχουν ούτε την απαλλαγή από την συλλογή των αποδείξεων. Αυτό λοιπόν λέγεται συνταγματική ισότητα μεταξύ των Ελλήνων πολιτών.

Οι κάλπικες κάλπες

Στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση, οι περισσότεροι Έλληνες θα ψηφίσουν τους γνωστούς τους.Στις ευρωεκλογές, οι περισσότεροι θα ψηφίσουν τους “γνωστούς” γενικά.Τα ψηφοδέλτια και στις δυο Κυριακές θα ζαλίσουν τους ψηφοφόρους για τις επιλογές τους.Αλλά η αλήθεια είναι οτι ένα υπόκωφο, βουβό ρεύμα αγανάκτησης, μπορεί να μην πάει στις κάλπες καθόλου.Είναι όλοι εκείνοι που βλέπουν πολλούς να πολιτεύονται για το κοινό καλό αλλά η δική τους δύσκολη ζωή, η βάναυση καθημερινότητα των υποχρεώσεων και των οφειλών, δεν αφήνει περιθώρια για επιλογές προσώπων στα κοινά ή στις Βρυξέλλες.

Πολλοί συνδυασμοί στην τοπική αυτοδιοίκηση, πολλά κόμματα στις ευρωεκλογές.Πληθωρισμός υποψηφιοτήτων σε μια χώρα 6 εκατομμυρίων ψηφοφόρων.Το φαινόμενο είναι μάλλον πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα.Οι κάλπες θα βγάλουν πολλούς νικητές και πολλούς χαμένους.

Η μετριότητα είναι χειρότερη από την βλακεία

 

Τον βλάκα τον δικαιολογείς γιατί τόσα καταλαβαίνει τόσα κάνει.

Ίσως, αν ακούσει και καμιά συμβουλή να γίνει λιγότερο βλάκας και να φτάσει σε υποφερτά όρια.
Αν κάποιος βέβαια επιμένει να είναι μέτριος πλησιάζει τον βλάκα γιατί δεν έχει την εξυπνάδα να προχωρήσει. Δεν λέω, το όλο σύστημα μπορεί να τον εξωθεί σε αυτό άρα εκτός από μέτριο, μπορεί και το ίδιο το σύστημα να είναι βλακώδες. 

Μετριότητα και βλακεία είναι "αδέλφια δίδυμα", αλλά είπαμε. Ο βλάκας τις περισσότερες φορές δεν μπορεί να καταλάβει ότι είναι βλάκας ενώ ο μέτριος γνωρίζει την μετριότητα του γιατί έρχεται συνήθως πρώτος βλέποντας γύρω του και κάτω από αυτόν τους πιο έξυπνους. Όχι πάντα εννοείται. 
Προσωπικά αγαπώ και τους μέτριους και τους βλάκες. Ομολογώ ότι συμπαθώ λίγο περισσότερο τους βλάκες από οίκτο βέβαια. Όταν ο μέτριος όμως έχει επίγνωση της μετριότητας του και παριστάνει τον σπουδαίο αρχίζει να γίνεται επικίνδυνος. 
Γιατί; Επειδή πολλοί μέτριοι όπως είπαμε, βρίσκονται η θέλουν να είναι επικεφαλής σε σημαντικότατα πόστα και μέσω αυτών των πόστων οδηγούν ένα ολόκληρο λαό και μια χώρα στο χάος...

Βγαίνουμε και πάλι Συγγρού...

Πανηγυρίζει η κυβέρνηση για το γεγονός ότι η Ελλάδα ‘’ξαναβγαίνει στις αγορές’’. Σύμφωνα με μια διαστρεμμένη λογική, τούτο θεωρείται θετικό, ‘’κανονικό’’ και ασφαλώς επιτυχία.
Ας τα πάρουμε με τη σειρά.
Ποιά Ελλάδα ‘’βγαίνει’’ στο σεργιάνι;
Αυτή που πλέον έγινε ‘’κανονική χώρα’’ κατά τον πρωθυπουργό. Αυτή δηλαδή που σε σχέση με το 2009 (έτος αποκλεισμού από ‘’αγορές’’), έχει τις εξής διαφορές:...

•     Χρέος 349 δις αντί για 299 δις
•     Ποσοστό Χρέους επί του ΑΕΠ 190% αντί 129%
•     ΑΕΠ 185 δις αντί για 231 δισ
•     Ανεργία 27,5% αντί για 9%
•     Αγοραστική δύναμη μισθωτών 37% μειωμένη

Ας μη συνεχίσουμε...

Που βγαίνει; Ποιες είναι οι ΄΄αγορές’’;

Ωραίο εύηχη όνομα η αγορά! Κάτι σαν την ‘’αρχαία αγορά του δήμου’’, που φέρνει κάτι από φιλοσοφία και άμεση δημοκρατία ή σαν την αγορά των πάλαι ποτέ ζωντανών χωριών που παρέπεμπε στην παρέα και τη σχόλη.

Πρόκειται όμως..

Back to the 50’s… 40’s… 30’s…

Υπόσχεται ο Σαμαράς τη Νέα Ελλάδα. Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Η Εθνική Οργάνωσις Νεολαίας (ΕΟΝ ή Ε.Ο.Ν.) ήταν κυβερνητική οργάνωση νέων που ιδρύθηκε από το καθεστώς του Μεταξά το 1936. Ο ύμνος της ΕΟΝ αναφερόταν στην πατρίδα, την ιστορία της, τον Κυβερνήτη αναφερόμενος στον Μεταξά (σήμερα στον Σαμαρά), στο Βασιλιά (σήμερα θα αναφερόταν στην Queen Angela Dorothea) και παρότρυνε για μια νέα Ελλάδα.

Στην γλυκειά μας την Πατρίδα
την τρανή κι ηρωική
σ’ είσαι πάντοτε η ελπίδα Νεολαία Ελληνική.
Την ολόθερμη ψυχή σου
εθνική φωτίζει αυγή
κι ο Μεγάλος Κυβερνήτης πάντα εμπρός θα σ’ οδηγεί.
Εμπρός για μιαν Ελλάδα νέα,
εμπρός, μ’ ελληνική καρδιά,
εμπρός, περήφανα, γενναία,
ναι, της Ελλάδος τα παιδιά.
Εμπρός, η δόξα η παλιά μας
να ξαναζήσει είναι καιρός
με τον μεγάλο Βασιλιά μας,
εμπρός, πάντοτε εμπρός!
Στίχοι: Σ. Π. Μεταξά, Μουσική: Αχ. Παπαδημητρίου

Οι εκτροπές πολιτευμάτων δεν ανακοινώνονται. Γίνονται. Και η υπόθεση Μπαλτάκου είναι μόνο ένα μέρος της προσπάθειας συστηματικής εκτροπής του πολιτεύματος, η οποία σε μεγάλο βαθμό έχει ήδη επιτευχθεί. Αυτό που, κυρίως, διαπιστώνεται από τις διάφορες δικαιολογίες Μπαλτάκου είναι ότι λειτουργούσε κατ’ εντολήν και πλήρη γνώση του πρωθυπουργού της χώρας, έχοντας μάλιστα λάβει και «λευκή επιταγή» σχετικά με τον τρόπο που θα διαχειριζόταν τη χρήση της «Χρυσής Αυγής» ως παρακρατικό και παραστρατιωτικό μηχανισμό της συγκυβέρνησης.

ΠΙΟΝΙΑ ΑΚΟΥΝΗΤΑ, ΑΜΙΛΗΤΑ ΚΙ ΑΓΕΛΑΣΤΑ...

Το φαινόμενο διάσπασης της ελληνικής κοινωνίας σε τρία κομμάτια έχει εισέλθει πλέον σε επίπεδο απόλυτου σουρεαλισμού. Ποια είναι τα τρία κομμάτια ? Οι κανίβαλοι ρυθμιστές των εξελίξεων, οι εντελώς αποχαυνωμένοι βολεμένοι ακόμα και οι εντελώς τρομαγμένοι δυστυχισμένοι. Τρεις κόσμοι που βαδίζουν σε τρία διαφορετικά σύμπαντα... Οι πρώτοι έχουν πάρει ένα ψαλίδι και κόβουν ότι περισσεύει από τους λογαριασμούς, λεφτά, μισθούς, συντάξεις, περιουσίες, ζωές... οι δεύτεροι κινούνται όπως ακριβώς και το ανέκδοτο, την ώρα που ολόκληρη η χώρα στενάζει κι ολόκληρος ο πλανήτης γ@μιέται κοιτάνε το ταβάνι και λένε, "μπεζ..να το βάψω μπεζ" κι οι τελευταίοι τριγυρνάνε σαν ζόμπι στις ουρές των ταμείων ανεργίας, στις εφορίες, στις τράπεζες, στις ΔΕΚΟ, στα συσσίτια, στα επείγοντα των νοσοκομείων ή των ψυχιατρείων...

Δεν υπάρχει σημείο συνάντησης ΚΑΝΕΝΑ...
Καμία επαφή. Τρεις λαοί που κατοικούν στον ίδιο τόπο.

Με λίγα λόγια χέσε ψηλά κι αγνάντευε!

                                                                                                                           
 γράφει ο Γιάννης Λαζάρου
Η απόδειξη ότι ο πιο αποδοτικός τρόπος να εισχωρήσει ο κατακτητής χωρίς να γίνει διεθνής ντόρος είναι η ίδια η Ελλάδα. Δάκρυα πέφτουν από όλες τις γωνιές του πλανήτη για τον εμφύλιο στην Ουκρανία. Μέχρι και ελληνικής κατανάλωσης ξέκωλα έφτιαξαν μηνύματα συμπαράστασης ζητώντας την ειρήνη για την Ουκρανία. Για την Ελλάδα, από την άλλη πλευρά σιγή ιχθύος. Δεν χύθηκε ούτε ένα δάκρυ και δεν στάλθηκε ούτε μία ανακοίνωση συμπαράστασης από ανθρωπιστικές οργανώσεις από τον Ιούνιο του 2011 που έπεφτε το ξύλο της αρκούδας γιατί οι Έλληνες δεν ήθελαν την χώρα τους υπό κατοχή, αλλά ούτε και στην συνέχεια που Έλληνες είτε αυτοκτονούσαν, είτε πέθαιναν ως παράπλευρες απώλειες των πολιτικών κυβερνήσεων κατοχής.
Η σφαίρα ακόμα κι αν βρει μόνο ένα θύμα έχει καλύτερα αποτελέσματα για την χειραγώγηση της μάζας από μία υπογραφή που έχει ως συνέπεια τον θάνατο εκατομμυρίων. Αν δεν δεις νεκρό σε δημόσιο χώρο να χορτάσει το μάτι σου δεν σε χαλάει τίποτε. Πλάνα από αίμα που λερώνουν την πλατεία Ανεξαρτησίας του Κίεβου, αυτοσχέδια φορεία με τραυματίες από τα γκλομπς των κακών Ουκρανών αστυνομικών. Ενώ οι δικοί μας Έλληνες αστυνομικοί πέταγαν ροδοπέταλα στους διαδηλωτές στην πλατεία Συντάγματος. Τους φιλούσαν σταυρωτά και τους χάιδευαν το κεφάλι. Τα δικά μας όργανα της Τάξης και της Ηθικής ήταν άγια αφού ήταν υπάλληλοι της ΕΕ αντίθετα με τα ανάλογα της Ουκρανίας που είναι υπάλληλοι της μη ευρωπαϊκής κυβέρνησης.

Λαμόγια, ηλίθιοι;... ή και τα δυό;

Ω τι έκπληξη!  Στην Ελλάδα υπήρχαν μίζες,   διαπλοκές, επίορκοι που καταλήστεψαν  το δημόσιο, λαμόγια που στις πλάτες της πατρίδας χτίζαν τα παλάτια τους και χαρτζηλίκωναν τις γκόμενές τους, που κοιτάγανε μόνο το τομαράκι τους χωρίς να υπολογίζουν τίποτα, υπήρχαν  επώνυμοι και ανώνυμοι που λειτουργούσαν σαν κανονικές συμμορίες...

Τι λες βρε παιδί μου..  Ούτε που είχε περάσει από το μυαλό μας...  Εχω ένα σοβαρό προβληματισμό.. Προσπαθώ να καταλάβω πόσοι από το σύνολο των ελλήνων  πολιτών είναι λαμόγια και πόσοι ηλίθιοι.

Σε μια χώρα που από μικρό παιδί μαθαίνει κανείς για το «μέσον», τις «άκρες», το «λάδωμα», το «φακελλάκι», την «εξυπηρέτηση» σε ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ κάνει κάποιος. Από την έκδοση ενός απλού πιστοποιητικού που βιάζεται να το πάρει μέχρι το να χτίσει μια χολυγουντιανή βίλα πάνω στο καμένο δάσος, μέχρι να προσπεράσει αναισθήτως χωρίς καμιά τύψη  μια ουρά από αρρώστους που περιμένουν τρέμοντας τη σειρά τους για το χειρουγείο μη πεθάνουν,  που προσπερνάει άξια παιδιά που βράσαν αυγό στη καρέκλα για να μάθουν δυο γράμματα, και διορίζει τον άχρηστο και τεμπελχανά κανακάρη σε μια θέση πολυτελείας για να βάζει αυτούς τους άξιους να του σερβίρουνε καφέδες....